Saturday, February 17, 2007

Διαδικτυακό πάρε-δώσε με το μπλογκοσκύταλο...


Α, ρε keimgreek σε μπελάδες που με έβαλες βραδιάτικα... Γύρισα κατά τη 1 από δουλειά και τώρα με υποβάλεις σε αυτό το (ευχάριστο) μαρτύριο. Δεν μπορώ να μην το δεχτώ και γι'αυτό θα σταματήσω κάπου εδώ τη φλυαρία μου πηγαίνοντας κατ' ευθείαν στο ψητό.

1. Το πρώτο πράγμα που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας (φίλοι αναγνώστες, όποιοι κι αν είστε) είναι τα επομενα 30 λεπτά του (πολυπόθητου) ύπνου μου. Θα μπορούσα να σας παραθέσω μερικά όνειρα, όμως δεν βλέπω. Δεν ξέρω αν το REM μου είναι πειραγμένο ή αν ξυπνάω απότομα. Κάτι θα φταίει, το γεγονός για μένα πάντως είναι ότι δεν βλέπω όνειρα (απεναντίας, το πρωί μετατρέπομαι πολλές φορές σε μοναχικό ονειροπόλο).

2. Μου αρέσει πολύ ο κινηματογράφος... όχι, δεν μου αρέσει, τον λατρεύω! Σαν όλους τους εικονολάτρες, μου αρέσει και η τηλεόραση. Η εικόνα, η μουσική, ο συνδυασμός τους, αλλά πάντα μετά της ουσίας. Βλέπω και λίγο trash για ψυχαγωγικούς λόγους αλλά βασικά προτιμώ τις ταινίες τεκμηρίωσης με άποψη στην εικόνα τους. Με άλλα λόγια τρελαίνομαι για τα ντοκιμαντέρ με αισθητική.

3. Ένα βιβλίο που με επηρέασε παλιότερα ήταν η Συναισθηματική Νοημοσύνη του Daniel Goleman (η έννοια συναισθηματική νοημοσύνη δεν είναι δική του) και η έννοια της "συναισθηματικής πειρατείας". Ότι δηλαδή τα δυνατά συναισθήματα 'καταλαμβάνουν' το κέντρο λήψεως λογικών αποφάσεων του εγεφάλου σαν 'πειρατές' και επομένως, για να λαμβάνεις σώφρονες και λογικές αποφάσεις, πρέπει να περιορίζεις τα συναισθήματά σου. Για καμιά πενταετία περιόρισα αρκετά τον εαυτό μου. Πλέον πιστεύω ακριβώς στο αντίθετο. Πρέπει να επιδιώκουμε να νιώθουμε όσα πιο πολλά συναισθήματα μπορούμε - μόνο έτσι μπορούμε να βιώσουμε τη ζωή. Πιστεύω ότι το γέλιο και το κλάμα μπορούν να σε κάνουν εξίσου πλουσιότερο, συναισθηματικά, άνθρωπο.

4. Σε συνέχεια της προηγούμενης παραγράφου, εκτός από τα συναισθήματα, προσπαθώ να ακονίζω και τις πέντε 'απλές' αισθήσεις. Κυρίως αυτή της γεύσης. Λατρεύω να μαγειρεύω για περισσότερα από ένα άτομο και να γεύομαι γεύσεις αγνές και παραδοσιακές αλλά και άλλες ταξιδιάρικες. Αυτοχαρακτηρίζομαι συχνά ως κοιλιόδουλος και κανείς από τον περίγυρό μου δεν σπεύδει να καταγγείλει την (οποιαδήποτε) υπερβολή του χαρακτηρισμού μου. Άρα μάλλον είμαι.

5. Δεν μπορώ να με φανταστώ χωρίς ταξίδια. Μετά από μια πενταετία έντονης ταξιδιωτικής δραστηριότητας έχω ψιλοαράξει αλλά δεν εφησυχάζομαι. Από μικρός ήθελα να πάω σε δύο μέρη χωρίς να ξέρω ακριβώς το γιατί. Το πρώτο ήταν το Στόουνχετζ (Stonehenge) στην Αγγλία και το δεύτερο τα Νησιά του Πάσχα, στον Ειρηνικό Ωκεανό, ανοιχτά της Χιλής.
Στο πρώτο έχω πάει δύο φορές.

Είμαι καινούριος στη μπλογκόσφαιρα και δεν έχω γνωρίσει ακόμα πολύ κόσμο. Μου είναι δύσκολο λοιπόν να προσκαλέσω κάποιον συγκεκριμένο για να πάρει την σκυτάλη. Θα προτιμήσω μια άλλη λύση λοιπόν. Προσκαλώ όποιον/α ενδιαφέρεται να μπει σε αυτή τη σκυταλομπλογκία και δεν έχει προσκληθεί μέχρι τώρα, να το πράξει τώρα απαντώντας με ένα post παρακάτω και βάζοντας ένα link στο blog του/της.

Epikouros

ΥΓ. Η φωτό είναι από τον σημερινό πρωινό μου περίπατο, ένα στενό πίσω από την πλατεία Κοτζιά. Το κολλημένο στον τοίχο χαρτάκι παραήταν σύμπτωση για να μην το βγάλω φωτογραφία.

3 comments:

Nikolia said...

Καλημέρα ονειροπόλε(1), εικονολάτρη(2), συναισθηματικέ(3), κοιλιόδουλε(4) και ταξιδιάρη(5) Επίκουρε.

Καμιά συνταγούλα δεν θα κάνεις ποστ;;;

Epikouros said...

Χε χε... ανέμενε σύντομα συνταγή για φιλέτο γαλοπούλας γεμιστό με τυρί και πιπεριά... (ουφφ, πείνασα τώρα!)

keimgreek said...

πολύ μου άρεσε η φώτο