Friday, March 09, 2007

Η διχοτομημένη πρωτεύουσα

Αυτή τη στιγμή πέφτει ο τοίχος της Λήδρας... Το ΡΙΚ-SAT μεταδίδει ιστορικές στιγμές από τη Λευκωσία. Παραθέτω μερικά στιγμιότυπα.


Ο Πρόεδρος της Κύπρου Τάσσος Παπαδόπουλος έκανε δηλώσεις από τις Βρυξέλλες όπου βρίσκεται για τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ. Η "επιχείρηση" οργανώθηκε εν κρυπτώ από την Κυπριακή κυβέρνηση και θα διαρκέσει μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Θεωρείται ως μια κίνηση καλής θέλησης. Οι δημοσιογράφοι που βρίσκονται εκεί ανέφεραν ότι αρκετός κόσμος έσπευσε και πήρε ένα κομμάτι τσιμέντου από τον γκρεμισμένο τοίχο. Μου θύμισε τα σουβενίρ που μου έχουν φέρει οι γονείς μου και η αδερφή μου από το τείχος του Βερολίνου.

Είναι περίεργο το θέαμα της πτώση ενός τείχους. Κάτι ιστορικό που καταστρέφεται και μεταδίδει μια αισιοδοξία για το μέλλον. Η σκέψη μου πάει στη Δυτική Όχθη και στα σύνορα Μεξικού-ΗΠΑ... Ίδομεν...

7 comments:

zouri1 said...

το τειχος επεσε,αλλα η επανενωση της Κυπρου δεν ηρθε.

Epikouros said...

Σιγά σιγά... Yavas Yavas...

N.Ago said...

Μακάρι να πέφτουν οι τοίχοι, όπου γης!

Epikouros said...

Διάβαζα πριν λίγο την ιστορία της κυρίας Μυροφόρας από την Κύπρο που ενδέχεται να ξαναβρεί τον χαμένο γιό της.. Η εφημερίδα Πολίτης της Κύπρου είχε συνέντευξη από τον Τούρκο στρατιώτη που είδε το παιδάκι της για τελευταία φορά. Ήταν συγκλονιστική ιστορία. (τη διάβασα από το in.gr για όποιον ενδιαφέρεται). Το αναφέρω εδώ γιατί είναι ακόμη ένα ελπιδοφόρο λιθαράκι που φέρνει κοντά τους λαούς (και απαμακρύνει τους στρατούς!).

tsopanis said...

Άραγε φίλε Επίκουρε οι "στρατοί" θέλουν την πραγματική ένωση (ή επανένωση) των λαών; Πολύ ρομαντικό για να γίνει αληθινό ρε γμτι...

keimgreek said...

ontos yparxei ena dynato aprosdioristo synais8ima otan ta teixh peftun

Epikouros said...

οι στρατοί από μόνοι τους μάλλον δεν θέλουν.. θα έχαναν το λόγο ύπαρξης από κάτι τέτοια.. Στις εύρυθμες δημοκρατίες οι στρατοί δεν έχουν γνώμη - εκτελούν αυτό που λέει η πολιτική ηγεσία. Όσο για το συναίσθημα, είναι μια υπέροχη ευφορία, ανεξήγητη σε ορισμένους.. για πάντα όμως υπέροχη..