Saturday, April 28, 2007

Το νυχτοκάματο

Βραδιάζει. Αμφιταλαντεύομαι αν θα βγω. Παίζει ένα παρτάκι στο Περιστέρι αλλά δεν είμαι σίγουρος ακόμα. Πήρα τηλέφωνο έναν κολλητό φίλο μου να πάμε αλλά δουλεύει σήμερα. Είναι νυχτοφύλακας εδώ και δύο, νομίζω, χρόνια. Μέρα παρά μέρα (βράδυ παρά βράδυ δηλαδή) και τα σαββατοκύριακα. Το ωράριο τα βράδια είναι από τις 22.30 μέχρι τις 07.00. Σκίσιμο. Πριν μερικούς μήνες του είχα πάρει μια "συνέντευξη" (πώς να πάρεις "συνεντευξη" από κάποιον που τον γνωρίζεις 23 χρόνια;) σχετικά με τη δουλειά του για λογαριασμό ενός περιοδικού που είχε ως αφιέρωμα... το Νυχτοκάματο!



Τι ακούς στη δουλειά;
Ακούω ραδιόφωνο. Ξεκινάω με Sport FM, 10-12 Fight Club. Αργότερα συνεχίζω με Sport FM, αν υπάρχει κάποια ενδιαφέρουσα συζήτηση, αλλιώς αλλάζω σε Alpha Radio, Σταθμό ή Μελωδία. Καμιά φορά, 4-6, ακούω τον Παναγιώτη Δρίβα στον Alpha Radio.

Νυστάζεις καθόλου;
Τέσσερις με πέντε είναι η πιο δύσκολη ώρα. Αν βγει αυτή η ωρίτσα, είναι μια χαρά μετά.

Τι σκέφτεσαι την ώρα της δουλειάς;
Διάφορα. Τα πάντα και τίποτα. Από την μεγαλύτερη βλακεία (αναλύσεις ποδοσφαίρου) μέχρι τα πιο σημαντικά πράγματα της ζωής μου (υπαρξιακά και οικογενειακά θέματα). Στο επάγγελμά μου δεν υπάρχουν αντικείμενα της δουλειάς που να σε απασχολούν, επομένως σκέφτομαι οτιδήποτε άλλο. Ακούω ραδιόφωνο, πολλές αθλητικές εκπομπές, αρχίζουν να βρίζονται και περνάει η ώρα.

Ποιο είναι το πιο παράξενο γεγονός που σου έχει συμβεί;
Μια Κυριακή, Ιούλιος πρέπει να ήταν, χτύπαγε απέναντι από την εταιρεία ένας συναγερμός σε μια πολυκατοικία από τις 6 το απόγευμα. Προφανώς είχε χαλάσει και οι ένοικοι έλειπαν σε διακοπές. Τελικά ήρθε η αστυνομία στις 2 το βράδυ. Όταν φτάσανε με ρώτησαν αν ο συναγερμός ήταν δικός μου και τους απάντησα: Καλά ρε παιδιά τώρα ήρθατε; Οι αστυνομικοί έριξαν μια ματιά και έφυγαν αφήνοντας τον συναγερμό να χτυπά όλο το βράδυ!

Έχεις φοβηθεί ποτέ;
Ναι, έχω τρομάξει. Η ιστορία έχει ως εξής..
Ένα βράδυ κατά τις 5 τα ξημερώματα άρχισα να ακούω κάτι πατήματα. Ήταν πάρα πολύ ρεαλιστικός ο θόρυβος. Πετάχτηκα από την καρέκλα και έτρεξα στον χώρο από τον οποίο νόμιζα ότι τα άκουσα. Τελικά έψαξα και προφανώς δεν βρήκα τίποτα. Τον ίδιο θόρυβο τον άκουσα κι άλλες φορές και σε αντίθεση με άλλους ήχους, που εν τω μεταξύ ανακάλυψα από πού προέρχονται (όπως το χαλασμένο παράθυρο τουαλέτας της απέναντι πολυκατοικίας), αυτόν δεν βρήκα ποτέ από πού είναι.

Σε έχουν φοβηθεί;
Ποιος να με έχει φοβηθεί; Αφού δεν είναι κανείς εδώ.

Η ανατολή είναι ομορφότερη από τη δύση;
Ναι, γιατί σημαίνει την επιστροφή προς το σπίτι.




...Τελικά μάλλον θα βγω...

3 comments:

ο δείμος του πολίτη said...

Σκληρή δουλειά και σπαστική είναι η αλήθεια. Μοναχική και σκληρή. Ωραίο post και πολύ ευαίσθητο.

Simos said...

ωραία συνέντευξη.. Πάντα νόμιζα ότι ήταν μια καλή ιδέα - Συνεντεύξεις καθημερινών ανθρώπων - "τα επαγγέλματα" όπως το είχα εγώ στο μυαλό μου.. γιατί έχουν να πουν πράγματα για τον τρόπο που σκέφτονται.. πχ. οδηγός μετρό, περιπτεράς, κουρέας κλπ, όλοι δεν έχουν να πουν κάτι;

Epikouros said...

Συμφωνώ απόλυτα.. έχουν να πουν πράγματα και ανήκουν περισσότερο στην ίδια καθημερινότητα με εμάς από ότι τα celebrities και οι λοιποί mother-fuckerzz.. :-)
Στο δρόμο για τη δουλειά μου υπάρχει (ορισμένες ημέρες) ένας ακορντεονίστας.. σε μια γωνία της Κηφισίας, παίζει μελωδίες. Μου χαρίζει μερικές νότες καθώς περνάω ξυστά του με τη βέσπα μου, αγχωμένος και (κλασικά) αργοπορημένος.. Σκέφτομαι εδώ και καιρό να του μιλήσω.. να τον ρωτήσω μερικά πράγματα για τη ζωή του.. Παίρνω θάρρος και ίσως το κάνω σύντομα.