Thursday, May 03, 2007

Τελικά τι θέλουμε από την Τουρκία;


Είμαστε πολύ περίεργοι και προκατειλημένοι. Αυτό είναι το συμπέρασμά μου έπειτα από μερικές σκέψεις που έκαναν τις τελευταίες ημέρες, βλέποντας τις εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκων που διαδήλωναν σε Άγκυρα και Κωνσταντινούπολη. Τα περισσότερα ΜΜΕ παρουσίασαν τις διαδηλώσεις ως οργανωμένες από τον Στρατό (που μάλλον ισχύει a priori), εμφανίζοντας όμως το όλο κίνημα ως έξαρση του εθνικισμού. Χωρίς να λαμβάνουν υπόψη οτι ανάμεσά τους υπήρχαν και ομάδες ανθρώπων με, απλά, φιλελεύθερες ιδεολογίες, που αντιτίθενται στο πολιτικό Ισλάμ.

Παρατηρούσα επίσης πόσα blogs εδώ στην Ελλάδα και πόσα περισσότερα posts ασχολούνται (επιτίθενται) με τον κλήρο, την εκκλησία. Η αίσθηση ότι η Εκκλησία στην Ελλάδα πρέπει να αποκοπεί επιτέλους από το κράτος είναι διάχυτη στην blog κοινότητα αλλά και στον κεντροαριστερό Τύπο. Παρ' όλα αυτά βλέπουμε τα ίδια μέσα (για τα media μιλάω) να επιτίθενται στις διεργασίες που υφίσταται αυτόν τον καιρό η Τουρκία και η πολιτική της ζωή. Παρόλο που στην ουσία και στις δύο περιπτώσεις ο στόχος είναι ο ίδιος, το κοσμικό σύστημα.

Βλέπουμε λοιπόν στην Τουρκία ένα πολιτικό σύστημα το οποίο αντιδρά (με οδηγό τον Στρατό ο οποίος έχει αυτοανακηρυχθεί ως θεματοφύλακας του κοσμικού κράτους) στην επανείσοδο του Ισλάμ στην πολιτική σκηνή. Αυτό, υποστηρίζουν οι Στρατηγοί, θα συμβεί με το κόμμα του ισλαμιστή Ερντογάν το οποίο, μετά την πρωθυπουργία, θέλει και τη θέση της Προεδρίας. Απόλυτα θεμιτό αφού γίνεται δημοκρατικά.

Αυτό το θεωρούμε ως πραξικόπημα... ένα μεταμοντέρνο πραξικόπημα όπως μας αρέσει να λέμε από το 1997. Και είναι σίγουρα κατακριτέο ότι ο Στρατός, ένας θεσμός που δεν έχει εκλεγεί από τον λαό, επεμβαίνει και παίρνει τέτοιες πρωτοβουλίες. Όμως θα μπορούσε τελικά η Τουρκία να επιστρέψει στο θεοκρατικό πολιτικό σύστημα του 19ου αιώνα, με δημοκρατικούς τρόπους; Θα πρέπει να το ανεχτεί ο Στρατός; Θα πρέπει να παραμείνει με κάποιο τρόπο ένα παραθυράκι για δημοκρατική, πάλι, μετάβαση στο σημερινό κοσμικό καθεστώς; Και τι επιπτώσεις θα είχαν όλα αυτά στην Ελλάδα και στη συμβίωση των δύο χωρών;

epik.

Σε μερικά σημεία ομολογώ πως στο μυαλό μου ήρθε η περίπτωση του Χίτλερ, ο οποίος εγκαθίδρυσε το ανελεύθερο, εγκληματικό και απολυταρχικό του καθεστώς στην Γερμανία... μέσω εκλογών!

3 comments:

ανεστης said...

Η Τουρκία για πρώτη φορά μετά την ίδρυση του κοσμικού της κράτους από τον Κεμάλ, βρίσκεται αντιμέτωπη με την αύξηση των ισλαμιστών που κατά βάση επαγγέλλονται την εφαρμογή θρησκευτικού κράτους. Ο στρατός, βρίσκεται στη θέση που αποτελεί το απόλυτο οξύμωρο. Θέλουν να εγγυηθούν την κοσμική και –όχι αναγκαστικά- δημοκρατική πορεία του κράτους με όχι δημοκρατικό τρόπο.
Αλλά πρόκειται για μια χώρα που βρίσκεται στην κόψη τους ξυραφιού και έχει τεράστια εσωτερικά προβλήματα, οπότε δεν μπορούμε εύκολα να κρίνουμε και να αποφασίσουμε αν αυτό γίνεται καλώς ή κακώς.

N.Ago said...

Είναι για εμένα, το πιο καυτό ζήτημα αυτή την εποχή για την Ευρώπη αλλά και για την Ασία(εκεί ανήκει ουσιαστικά η Τουρκία).
Μάλλον, όμως, ο στρατός έκανε τη δουλειά του με το να μην βάλει υποψηφιότητα ο Ερντογκάν.

Epikouros said...

ανέστη, σίγουρα δεν μπορούμε να κρίνουμε σε 5 γραμμές την κατάσταση στην Τουρκία σήμερα.. όμως αυτό που περιέγραψες ως οξύμωρο σίγουρα κάνει την κατάσταση πολιτικά ενδιαφέρουσα..

n.ago
δεν είναι τυχαίο ότι στην Γαλλία ο Σαρκοζύ επανέλαβε για ακόμη μια φορά ότι η Τουρκία δεν πρέπει να μπει στην ΕΕ.. (δεν λέω οτι συμφωνώ μαζί του, αλλά δείχνει το πόσο καυτό είναι το ζήτημα.. αναρρωτιέμαι, στις ελληνικές εκλογές που πλησιάζουν, οι πολιτικοί θα πάρουν θέση σε αυτό το ζήτημα;)