Thursday, May 10, 2007

Eurovision και Πολιτική

.

Διάβαζα πριν λίγο ένα άρθρο στο BΒC σχετικά με τη Eurovision. Παρουσίαζε τα αποτελέσματα μιας 12μηνης έρευνας σχετικά με το σκεπτικό που ψηφίζει ο κόσμος στον Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό Τραγουδιού. Βασικό συμπέρασμα ότι η πολιτική, λέει, δεν επηρρεάζει την ψηφοφορία.. (αντιγράφω μερικά κομμάτια από ένα παλιότερο, περσινό, post)


Πέρσι λοιπόν υπήρχαν μια σειρά από ψηφοφορίες που αποδεικνύουν το αντίθετο. Οι Σκανδιναβικές χώρες επαλήθευσαν την γεωγραφική και ψυχολογική απομόνωσή τους από την υπόλοιπη Ευρώπη, οι Γιουγκοσλαβικές μας έκαναν να αναρωτηθούμε γιατί αλληλοσκοτώνονταν τόσα χρόνια αφού αγαπιούνται τόσο, η Ανδόρα έδωσε το 12άρι στην Ισπανία επειδή για άλλη μια χρονιά δεν κατάφερε να το δώσει στην Καταλονία, οι πρώην Σοβιετικές χώρες έπαιξαν το «Ω Μαριάμ Μαριάμ» με τις ψήφους τους δίνοντας η μια στην άλλη τα καθιερωμένα πρώην συντροφικά κομπλιμέντα και η Κύπρος έμεινε πιστή στις επιταγές του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος. Και όταν ο Γκάνταλφ της ελληνικής ραδιοτηλεόρασης, Αλέξης Κωστάλας, κλήθηκε να δώσει το δικό μας «ντουζ πουάν», φοβήθηκα πραγματικά ότι από συνήθεια θα το έδινε στην μεγαλόνησο !!! (που όμως δεν είχε προκριθεί στον τελικό).


Η πολιτική όμως δεν είχε εισβάλλει στον Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό Τραγουδιού μόνο κατά την τελική ψηφοφορία αλλά, σε ορισμένες γωνιές της Ευρώπης, Eurovision σημαίνει Πολιτική από την αρχή της προετοιμασίας. Πριν από πολλά χρόνια οι Γερμανοί είχαν στείλει το τραγούδι Brandenburg Tor, που μιλούσε για την ενοποίηση των δύο Γερμανιών, ενώ πιο πρόσφατα η Ουκρανία έστειλε το δικό της τραγούδι σχετικά με την πορτοκαλί επανάσταση. Σαν να στέλναμε εμείς τη δεκαετία του ’80 το Carmina Burana. Πέρσι η Κύπρος είχε μια πρωτότυπη εμπειρία. Όταν η τραγουδίστρια της Κύπρου Ανέτ μετέβη στην Τουρκία για να προωθήσει το τραγούδι της, η κρατική τηλεόραση αρνήθηκε να την φιλοξενήσει καθώς έτσι θα αναγνώριζε εμμέσως την Κυπριακή Δημοκρατία. Το αποτέλεσμα ήταν η Ανέτ να επιδείξει τα φωνητικά της προσόντα μόνο σε ιδιωτικά κανάλια της γείτονος (που υπακούουν περισσότερο στο νόμο του χρήματος).


Το Κοσσυφοπέδιο είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. Η περιοχή αυτή, αποτέλεσμα τερατογένεσης με γονείς τις ΗΠΑ και τις διεθνείς γεωπολιτικές συνθήκες, αποτελεί θεωρητικά τμήμα της Σερβίας αλλά πρακτικά είναι ένα ημι-αυτόνομο προτεκτοράτο. Θεωρητικά λοιπόν οι τραγουδιστές από το Κοσσυφοπέδιο θα έπρεπε να μεταβούν στο Βελιγράδι για να διαγωνιστούν με τα υπόλοιπα σερβικά τραγούδια, όμως κάτι τέτοιο στην πράξη είναι αδύνατο. Και αυτό γιατί αφενός κανένας Σέρβος δεν θα επέτρεπε σε ένα αλβανόφωνο τραγούδι να τον εκπροσωπήσει, αλλά και αφετέρου κανένας Κοσοβάρος δεν θα ζητούσε την έγκριση του Βελιγραδίου γιατί κάτι τέτοιο θα νομιμοποιούσε την σερβική εξουσία στο Κοσσυφοπέδιο. Για αυτόν τον λόγο, οι τραγουδιστές από την πολύπαθη επαρχία, όπως το πιπινογκρουπάκι Flakareshat, πετάχτηκαν έως τα γειτονικά Τίρανα και έθεσαν την υποψηφιότητά τους υπό την σημαία της μητέρας Αλβανίας.


Η Σερβία όμως είχε πέρσι κι άλλον πονοκέφαλο, το μαυροβούνιο γκρουπάκι No Name. Πρόπερσι στο Κίεβο, κατά τη διάρκεια κάποιων πανηγυρισμών, οι τραγουδιστές είχαν τυλιχθεί με την σημαία του Μαυροβουνίου αντί της Σερβίας, κάτι που εκλήφθηκε από ορισμένους Σέρβους ως έμμεση υποστήριξη προς την ιδέα της ανεξαρτησίας του Μαυροβουνίου από τον χαλαρό συνασπισμό που διατηρεί με την Σερβία. Όταν λοιπόν στις 11 Μαρτίου, λίγες ώρες αφότου ο Μιλόσεβιτς βρέθηκε νεκρός στο κελί του, ψηφίστηκε στο Βελιγράδι ότι το ίδιο γκρουπ θα εκπροσωπούσε την Σερβία-Μαυροβούνιο στην Αθήνα, ξέσπασε σάλος. Το κοινό αντέδρασε ακραία πετώντας μπουκάλια και φωνάζοντας «Κλέφτες!». Αιτία, εκτός από το προπέρσινο παρατράγουδο, ήταν και το γεγονός ότι μερικές ώρες μετά την Eurovision στην Αθήνα οι Μαυροβούνιοι θα καλούνταν να ψηφίσουν σε δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της χώρας τους. Όπερ και εγένετο! Κάπως έτσι, η Σερβία αναγκάστηκε να αποσύρει τελικά την υποψηφιότητά της, προς χαρά βέβαια των υπόλοιπων πρώην γιουγκοσλαβικών χωρών που μοιράστηκαν τις ψήφους της. Και μιας που το δημοψήφισμα έδειξε τελικά ότι η πλειοψηφία των πολιτών του Μαυροβουνίου επιθυμούν μια ανεξάρτητη πορεία από τούδε και στο εξής, δεν θα ήταν διόλου παράξενο αν στο Ελσίνκι οι No Name βρίσκονταν φέτος αντιμέτωποι επί σκηνής με την ίδια την Σερβία. Κάτι που τελικά δεν συνέβη. Όπως είχε δηλώσει πέρσι ο Sabrija Vulic της τηλεόρασης του Μαυροβουνίου, «Η Γιουγκοσλαβία διαμελίσθηκε με τα όπλα, η Σερβία και το Μαυροβούνιο θα χωριστεί από τραγούδια».

3 comments:

ΠΡΕΖΑ TV said...

Μα γιατι περνουμε στα σοβαρα ενα τετοιο διαγωνισμο;
Ελεος...

Epikouros said...

Την eurovision? καθόλου στα σοβαρά amigo.. (ούτε αυτή τη στιγμή το βλέπω, ούτε το Σάββατο πρόκειται).. Παρατηρώ τώρα ότι δεν φαίνεται στο κείμενο αυτή η άποψη οπότε δράττομαι της ευκαιρίας και το δηλώνω εδώ. Το ενδιαφέρον μου πηγάζει από το γεγονός ότι τόσοι άνθρωποι διαμορφώνουν πολιτικές γνώμες μέσω αυτού του πανηγυριού και τούμπαλιν.. Θυμάμαι πόσο καλά λόγια είχα ακούσει για την Τουρκία όταν, ξαφνικά μια χρονιά, μας έδωσαν ντουζ πουάν! Είναι εντελώς γελοίο.. όμως αν σκεφτείς το ποσοστό του κόσμου που επηρρεάζεται από αυτό το αλισβερίσι τότε καταλαβαίνεις και τη σημασία..

Άλλωστε οι πολιτικές αποφάσεις δεν παίρνονται πάντα με βάση ιδεολογίες, πολιτικά μανιφέστο, προκηρύξεις και αρχέγονα εθνικά ένστικτα.. (δυστυχώς) υπάρχει μια διάδραση ανάμεσα στις συμπεριφόρες πολιτικών ηγεσιών και σε φαινομενικά ασήμαντα γεγονότα.. Όπως ένα 12αρι μπορεί να δημιουργήσει θετικό κλίμα στη "μάζα" (γιατί εμείς πού ανήκουμε;) έτσι και ένας γάμος πάνω σε μια ξέρα (φαινομενικά εξίσου ασήμαντο γεγονός..συνέβη στα Ιμια το 1996) μπορεί να προκαλέσει πόλεμο!

Epikouros said...

Χαα... τραγική ειρωνεία σχετικά με ότι έγραφα παραπάνω.. μόλις μου σφύριξαν την φοβερή ιστορία.. πριν από λίγο η εκφωνήτρια, όταν εμφανίστηκε επί σκηνής το τραγούδι από τα Σκόπια, αναφώνησε "Καλή επιτυχία Μακεδονία".. (Φαινομενικά ασήμαντο γεγονός; μπέρδεμα της γλώσσας; ποιός ξέρει;) της την έπεσαν τόσο πολύ στο μεταξύ που μέχρι αυτή τη στιγμή έχει ζητήσει 3-4 φορές συγνώμη..