Sunday, May 27, 2007

Πόσα βιβλία (& post) δεν έχουμε διαβάσει;

Μπήκα σήμερα στο feed reader μετά από μερικές μέρες απουσίας και είδα 80 κάτι νέα post από τα blogs όπου συχνάζω. Έκανα και μια βόλτα από το feed του GreekBloggers και αγχώθηκα. Κάθε μερικά λεπτά ένα νέο post. Μα είναι αδύνατον να τα διαβάσω όλα. Πρέπει να αποφασίσω πώς θα ξεχωρίζω αυτά που αξίζουν. Το ίδιο πράγμα βασικά συμβαίνει και με τα βιβλία. Αν με ρωτούσε κάποιος αυτή τη στιγμή "ποιά βιβλία δεν έχω διαβάσει" θα μπορούσα να του απαντήσω με τουλάχιστον 30-40 γνωστούς τίτλους βίβλιων που θα ήθελα να έχω διαβάσει, αλλά δεν έχω μπορέσει μέχρι τώρα να το κάνω. Με την ευκαιρία αυτή θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει πριν μερικά χρόνια σε ένα φυλλάδιο του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου. Το παραθέτω αυτούσιο και σκέφτομαι την Ν. που θέλει να τα διαβάσει όλα.


Πόσα βιβλία δεν έχουμε διαβάσει; Πολύ περισσότερα από αυτά που ομολογούμε...
Umberto Eco

Με την ευκαιρία της Έκθεσης του Βιβλίου του Τορίνο, πραγματοποιήθηκε μια έρευνα σε διάφορους διανοούμενους για να γίνει γνωστό ποιά βιβλία δεν έχουν διαβάσει. Όπως θα μπορούσε να προβλέψει κανείς, οι απαντήσεις ήταν ποικίλες, αλλά όλοι οι ερωτηθέντες φαίνεται ότι έχουν απαντήσει χωρίς ψευτό-ντροπές. Έτσι ανακαλύψαμε ότι ορισμένοι δεν έχουν διαβάσει Προυστ, άλλοι Αριστοτέλη, άλλοι ακόμη Ουγκό και Τολστόι ή Βιρτσίνια Γουλφ, συμπεριλαμβανομένου και ενός επιφανούς μελετητή της Βίβλου, ο οποίος δεν έχει διαβάσει ποτέ ολόκληρη, από την αρχή έως το τέλος, τη Θεολογική Σύνοψη του Θωμά του Ακινάτη - πράγμα που είναι απολύτως φυσικό, γιατί τέτοια έργα τα διαβάζει επίμονα, από την πρώτη σελίδα ως την τελευταία, μόνον όποιος επιμελείται την κριτική τους έκδοση.

Ορισμένοι δεν στενοχωριούνται γιατί δεν έχουν διαβάσει Τζόις, άλλοι υπερηφανεύονται ότι δεν έχουν διαβάσει ποτέ τη Βίβλο, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι αυτά τα κενά δεν τους διαχωρίζουν αλλά τους εξομοιώνουν με τη μάζα.

Ο Τζόρτζιο Μπόκα βεβαίωσε ότι μετά από λίγες σελίδες εγκατέλειψε τόσο το δικό μου τελευταίο μυθιστόρημα όσο και τον Δον Κιχώτη και πλημμυρίζω από αυγνωμοσύνη γι' αυτό το συγγένεμα που δεν το αξίζω. Από την άλλη μεριά, άμα διαβάζει κανείς πάρα πολύ, όπως ο Δον Κιχώτης, βλέπουμε τι παθαίνει, φυραίνει το μυαλό του.

Αυτή η έρευνα είχε κατά τη γνώμη μου μεγάλο ενδιαφέρον για τους κοινούς αναγνώστες. Αυτοί πράγματι (αν είναι αναγνώστες και όχι όψιμοι αναλφάβητοι) ζουν πάντοτε με την αγωνία ότι δεν έχουν διαβάσει κάτι που σύμφωνα με την κοινή γνώμη είναι θεμελιώδες να το έχουμε διαβάσει. Και το να ανακαλύπτουμε ότι τόσα διάσημα ονόματα ομολογούν αβυσσαλέες ελλείψεις δεν μπορεί παρά να μας παρηγορεί. Αυτή είναι επομένως η ηθική δικαίωση αυτού του παιχνιδιού: χρησιμεύει για να περιορίζει αδιαιολόγητα συμπλέγματα κατωτερότητας. Ωστόσο διατηρείται σε μένα μια υποψία και ένας φόβος. Ότι οι κοινοί αναγνώστες θα αποδώσουν αυτές τις δηλώσεις σε σνομπισμό (σκεφτόμενοι ότι στην πραγματικότητα οι ερωτηθέντες έχουν διαβάσει κρυφά αυτό που προσποιούνται ότι δεν έχουν διαβάσει). Αν ήταν έτσι, οι κοινοί αναγνώστες όχι μόνο δεν θα είχαν ξεπεράσει το δικό τους σύμπλεγμα κατωτερότητας αλλά αντίθετα θα το είχαν ενισχύσει, γιατί θα αποκαλύπτονταν αποκλεισμένοι από τον αριθμό εκείνων των εκλεκτών που μπορούν να λένε χωρίς ντροπή ότι δεν έχουν ποτέ διαβάσει Ντ' Ανούντσιο χωρίς να θεωρούνται για αυτόν τον λόγο απολίτιστοι.

Ε λοιπόν θα ήθελα να ενθαρρύνω τους κοινούς αναγνώστες αποδεικνύοντας πως είναι αλήθεια ότι όλοι αυτοί που ερωτήθηκαν δεν έχουν διαβάσει πράγματι αυτά τα βιβλία (και πολλά άλλα ακόμα), προσθέτοντας ότι, αν εγώ όφειλα να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα, θα είχα μείνει ο ίδιος κατάπληκτος καταγράφοντας ένα προς ένα τα αθάνατα έργα με τα οποία δεν είχα ποτέ ερωτική επαφή. Πάρτε στα χέρια σας αυτό που παραμένει το πιο πλούσιο ευρετήριο λογοτεχνικών έργων, το Λεξικό των έργων των εκδόσεων Bompiani, παραμερίζοντας τους τόμους που αφιερώνονται σε Συγγραφείς και σε Προσωπικότητες. Στην έκδοση που κυκλοφορεί τώρα στο εμπόριο τα έργα αριθμούν 5.450 σελίδες. Υπολογίζοντας με το μάτι ότι έχουμε κατά μέσο όρο τρία έργα τη σελίδα, έχουμε 16.350 έργα. Αντιπροσωπεύουν όλα τα βιβλία που έχουν γραφτεί; Με κανένα τρόπο. Αρκεί πράγματι να ξεφυλλίσουμε ένα κατάλογο παλιών βιβλίων (ή τις καρτέλες μιας βιβλιοθήκης) για να κατακλυστούμε από τίτλους κάθε είδους και για τα πιο ποικίλα θέματα, που το Λεξικό του Βompiani δεν καταγράφει γιατί διαφορετικά δεν θα ήταν πέντε χιλιάδες αλλά πενήντα χιλιάδες σελίδες. Ένα ευρετήριο αυτού του είδους καταγράφει τα έργα που συγκροτούν τον κανόνα, εκείνα που η κουλτούρα θυμάται και που θεωρεί θεμελιακά για τον καλλιεργημένο άνθρωπο. Τα άλλα παραμένουν (δίκαια ή άδικα) εφεδρεία αναζήτησης για ειδικευμένους, ευρυμαθείς, βιβλιόφιλους μελετητές.

Πόσο χρόνο θέλουμε για να διαβάσουμε ένα βιβλίο; Μιλώντας πάντοτε από τη σκοπιά του κοινού αναγνώστη, ο οποίος αφιερώνει στην ανάγνωση μόνο ορισμένες ώρες την ημέρα, θα αποτολμούσα να πω πως για ένα έργο μεσαίου μεγέθους απαιτούνται τουλάχιστον τέσσερις ημέρες. Είναι αλήθεια ότι για να διαβάσουμε τον Προυστ ή τον Θωμά τον Ακινάτη χρειάζονται μήνες, αλλά υπάρχουν αριστουργήματα που διαβάζονται σε μια ημέρα. Ας μείνουμε λοιπόν στο μέσο όρο των τεσσάρων ημερών. Αλλά τέσσερις ημέρες για κάθε έργο που καταγράφεται από το Λεξικό του Βompiani θα σήμαινε 65.400 μέρες. Διαιρέστε δια του 365 και έχετε περίπου 180 χρόνια. Ο συλλογισμός είναι άψογος. Κανείς δεν μπορεί να έχει διαβάσει ή να διαβάσει όλα τα έργα που αξίζουν σύμφωνα με την κοινή γνώμη.

Και είναι ανώφελο να πούμε ότι, αφού είμαστε υποχρεωμένοι να επιλέξουμε, τουλάχιστον τον Θερβάντες θα 'πρεπε να τον διαβάσουμε. Και γιατί; Και αν για έναν αναγνώστη ήταν πολύ πιο σημαντικές και επείγουσες οι Χίλιες και μια νύχτε (όλες) ή το Καλεβάλα;

Εξάλλου δεν παίρνουμε υπόψη μας ότι για τους πιο πιστούς αναγνώστες, όταν αγαπά κανείς ένα έργο, το ξαναδιαβάζει πολλές φορές στη διάρκεια του χρόνου και εκείνοι που έχουν ξαναδιαβάσει τέσσερις φορές τον Προυστ έχουν αφαιρέσει άπειρες ώρες από την ανάγνωση άλλων βιβλίων, πιθανόν εξίσου ακιόλογων αλλά λιγότερο θεμελιακών γι' αυτούς.

Επομένως, ας είναι ήσυχοι οι αναγνώστες. Μπορούν να είναι καλλιεργημένοι είτε έχοντας δέκα βιβλία είτε δέκα φορές το ίδιο βιβλίο. Θα έπρεπε να ανησυχούν μόνον εκείνοι που δεν διαβάζουν ποτέ βιβλία. Αλλά ακριβώς γι' αυτό το λόγο, αυτοί είναι οι μόνοι που δεν θα έχουν ποτέ τέτοιου είδους ανησυχίες.

(Του Ουμπέρτο Έκο, δημοσιεύθηκε στο ιταλικό περιοδικό L'Espresso στις 5 Ιουνίου 1997. Μετάφραση από τον Θ. Γιαλκέτση που επιμελήθηκε το έντυπο Εθνικού Κέντρου Βιβλίου).

Thursday, May 24, 2007

Liverpool fans - You'll never drink alone (video)

Χθες το απόγευμα πήγα με παρέα μια βόλτα από το κέντρο να ζήσω λίγο από την ατμόσφαιρα του τελικού. Παντού οπαδοί της Λίβερπουλ (μα καλά που ήταν οι φίλαθλοι της Μίλαν;;;). Βγάλαμε μερικές φωτογραφίες και λίγα λεπτά βίντεο. Πλάκα είχε - ήπιαμε και τις μπύρες μας, χαθήκαμε στο πλήθος, μυρίσαμε τη μπόχα (από τις μπύρες και το υπάιθριο κατούρημα) στο Σύνταγμα και επιστρέψαμε για να δούμε τον τελικό από την τηλεόραση.




Ακούσαμε πολύ μουρμούρα για τους "μεθυσμένους κωλοΆγγλους"... Προσωπικά δεν με ενόχλησε τίποτα από όλα αυτά. Τους χαιρόμουν που περνούσαν καλά. Και ακόμα σιγοτραγουδάω το συνθηματάκι τους για τον Louis Garcia που τραγουδούν στο τέλος του βίντεο οι οπαδοί στο τρένο.

Luis Garcia
He drinks Sangria
He comes from Barca
To bring us glory
He's five foot seven
He's football heaven
So please don't take our Luis away

(η μελωδία από το You Are My Sunshine)

Το τραγούδι που ακούγεται κατά τη διάρκεια ολόκληρου του βίντεο είναι ο πασίγνωστος (στους ποδοσφαιρόφιλους) ύμνος της Liverpool, You'll never walk alone!

When you walk through a storm,
Hold your head up high,
And don't be afraid of the dark.
At the end of a storm,
There's a golden sky,
And the sweet silver song of a lark.
Walk on through the wind,
Walk on through the rain,
Though your dreams be tossed and blown..
Walk on, walk on, with hope in your heart,
And you'll never walk alone.......
You'll never walk alone.

Walk on, walk on, with hope in your heart,
And you'll never walk alone.......
You'll never walk alone.

Ο απόλυτος ύμνος του Anfield. Κρίμα που χάσαμε...

You'll never driiiinnkkk aloooneeeee.....

Να ταξιδέψεις μπορείς

Η 1η Κοινότητα Ναυτοπροσκόπων Κηφισιάς και η 1η Κοινότητα Ναυτοπροσκόπων Διονύσου συνθέτουν ένα τραγούδι από την αρχή. Υπέροχοι στίχοι, ρυθμός, μουσική.. τα πάντα. Όμορφες εικόνες που συνοδεύονται με πλάνα από τις ταξιδιάρικες δράσεις τους. Στη γενιά του Playstation (του 3) ορισμένα παιδιά εξακολουθούν να έχουν και άλλα ενδιαφέροντα. Παραθέτω link προς το blog του Marabou (μια από τις ψυχές της κοινότητας).

Wednesday, May 23, 2007

Το νέο μου gadget

Το νέο μου tech απόκτημα είναι μια ψηφιακή κορνίζα. Την είχα πρωτοδεί πέρυσι και προχθές μου την έκαναν δώρο. Έχω ήδη βάλει μερικές φωτογραφίες μου (κυρίως από Μήλο και από Βερολίνο). Είναι τρελό κόλλημα πάντως. Αν καταφέρω να συγκεντρώσω κάποια στιγμή τις πιο αγαπημένες μου φωτογραφίες από τα 1.211.123 folders στον υπολογιστή μου τότε μπορεί και να περνάω μέρες μπροστά από αυτή την οθονούλα. Μαγεμένος. Κάθε φωτογραφία φέρνει στο νου μια ανάμνηση και μέχρι να την ανακαλέσεις, τσούπ, έρχεται η επόμενη... και η επόμενη... Ανελέητο gadget!




Τι ωραία που ήταν στο Βερολίνο... Μμμ.. εκείνη η παραλία στη Μήλο, το τετράδιο με τις σημειώσεις στο Τσιγκράδο... ΑΑαα... το πλοίο... Εξπρές Πήγασος.. τα νερά από κάτω μας άφριζαν από τις μηχανές του. Αφήναμε τη Σέριφο... τι γέλιο είχαμε ρίξει!

Saturday, May 19, 2007

Ο Νέος (κι Ελεύθερος;;) Τύπος

Αρχικά πήγα να γράψω ότι τον περιμένω με αγωνία. Μετά σκέφτηκα ότι η "αγωνία" δεν είναι η σωστή λέξη. Όχι δεν είναι. Τον περιμένω με περιέργεια. Ναι... Μάλλον, περιέργεια είναι. Βέβαια, παίζει ρόλο και ο ιδιοκτήτης. Χμμμ... όχι δεν είναι περιέργεια. Με καχυποψία είναι. Φοράω μια καμπαρντίνα. Βρέχει καταρρακτωδώς. Είμαι μια φιγούρα στον δρόμο, μια σκιά. Οι δρόμοι μου με αυτόν τον τύπο θα διασταυρωθούν. Όχι, δεν θα διασταυρωθούν. Εγώ είμαι ακίνητος και περιμένω, σαν εκείνη την αφίσα του Dick Tracy, με την καμπαρντίνα και την ρεπούμπλικα. Και ο αυτός, ο Τύπος ντε, θα πέσει πάνω μου. Τον περιμένω. Του την έχω στημένη για να τον τσεκάρω. Είναι Νέος, αλλά είναι Ελεύθερος;
Του την έχω στημένη, με όλη την καχυποψία που μου έχει κληρονομήσει τούτη εδώ η χώρα.


Epikouros

ΥΓ: Πάντως σαν διαφήμιση δεν είναι κακή. Η ουσία είναι το θέμα.

Friday, May 18, 2007

Λολίτα - ο πρόλογος

Η Λολίτα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ είναι το αγαπημένο μου βιβλίο. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας είναι υπέροχη. Υπάρχουν συμμετρίες στο κείμενο, αναγραμματισμοί και κρυφά νοήματα, τα οποία αποκτούν όλα μαζί ένα νόημα όσο διαβάζεις. Οι ονοματοδοσίες (χαρακτήρων, τοποθεσιών, κλπ) δεν είναι ποτέ τυχαίες και κρύβουν όλες μέσα τους τα σώψυχα του Ναμπόκοφ. Και κυρίως, την αγάπη του για την λεπιδοπτερολογία. Τις πεταλούδες. Τις νύμφες. Και τα νυμφίδια. Και όλα αυτά σε μια γλώσσα που δεν είναι η μητρική του συγγραφέα (ο Ναμπόκοφ έγραφε αρχικά στα ρωσικά και αφού έφυγε από τη Ρωσία ξεκίνησε τη συγγραφή των κειμένων του στα αγγλικά). Διάβαζα ξανά σήμερα το πρωί τον πρόλογο της Λολίτας. Κάποια στιγμή τον είχα σχεδόν αποστηθίσει. Τον θεωρώ έναν από τους καλύτερους προλόγους που έχω διαβάσει. Και τον μοιράζομαι.


Παραθέτω και την ελληνική μετάφραση, από την (σχολιασμένη) έκδοση των Εκδ. Πατάκη (η φωτογραφία παρεπιπτόντως είναι από το φωτογραφικό λεύκωμα "Φωτοφράκτης" του Ανδρέα Εμπειρίκου). Θεωρώ ευτύχημα που όταν αποφάσισα να διαβάσω την Λολίτα, μόλις είχε εκδοθεί η σχολιασμένη έκδοση. Μου παρείχε μια 2η και 3η ανάγνωση που αλλιώς δεν θα είχα γνωρίσει.

1.


Λολίτα, φως της ζωής μου, φλόγα των λαγόνων μου. Αμαρτία μου, ψυχή μου. Λο-λί-τα: της γλώσσας η άκρη τρέχει τρεις φορές στον ουρανίσκο, για να χτυπήσει με την τρίτη απαλά πάνω στα δόντια. Λο. Λι. Τα.

Ήταν Λο, απλή Λο το πρωινό, τέσσερα πόδια και δέκα ίντσες, ορ8ή με το ένα της σοσόνι. Ήταν Λόλα φορώντας παντελόνια. Ήταν Ντόλλυ στο σχολείο, Ντολόρες στο ληξιαρχείο. Όμως στη δική μου αγκαλιά ήταν πάντα, κάθε φορά, Λολίτα.

Είχε κάποια προκάτοχο; Ναι, είχε, και βέβαια είχε. Μάλιστα δε θα υπήρχε ίσως διόλου Λολίτα αν δεν είχα ερωτευθεί, ένα καλοκαίρι, κάποιο αρχικό κορίτσι, κάποια αρχική παιδίσκη. Σ’ ένα πριγκιπάτο δίπλα στο γιαλό. Ω, πότε; Περίπου τόσα χρόνια πριν η Λολίτα γεννηθεί όσα ήταν εκείνο το καλοκαίρι τα χρόνια τα δικά μου. Μπορείτε να βασίζεστε σ’ ένα δολοφόνο για μια πρόζα ποιότητας.

Κυρίες και κύριοι ένορκοι, το πειστήριο υπ’ αριθμόν ένα είναι αυτό που τα σεραφείμ με τα ευγενικά φτερά ζήλεψαν τόσο. Κοιτάξτε αυτό το ακάνθινο στεφάνι.


Vladimir Nabokov, Λολίτα: η σχολιασμένη έκδοση, Εκδόσεις Πατάκη (2002), Αθήνα.


Πλησιάζει το καλοκαίρι. Και ανυπομονώ να σταματήσω για λίγο την δουλειά. Να πάρω το καράβι και να βρεθώ στο πριγκηπάτο μου δίπλα στο γιαλό.


Υπογραφές για το blogme.gr

Πλησιάζει η 21η Ιουνίου, μέρα που πραγματοποιείται η δίκη για το blogme.gr

Η παράθεση του link για τις υπογραφές που θα βοηθήσουν τον Αντώνη Τσιπρόπουλο να υπερασπίσει τον εαυτό του είναι ένα μικρό μέρος του καθήκοντος που νιώθω ότι πρέπει να κάνω. (άλλοι αυτό το link το θεωρούν ποινικό αδίκημα... )

Αν θέλετε πρώτα να μάθετε περισσότερα για την υπόθεση του blogme.gr κάντε κλικ εδώ.

Ένα ταπεινό ευχαριστώ από εμένα προς όλους όσους εργάστηκαν για τη δημιουργία του petition. Κάνατε την συμπαράσταση εκατοντάδων ανθρώπων πιο εύκολη.

Tuesday, May 15, 2007

Guča - Φεστιβάλ Τρομπέτας...Το βίντεο!

Λοιπόν, μετά από αυξημένο ενδιαφέρον, ανέβασα το video που έφτιαξα με τον φίλο Γιάννη σχετικά με το Φεστιβάλ Χάλκινων Πνευστών της Guča, στη Σερβία. Το video έχει τη μορφή παρουσίασης και φτιάχτηκε για τις βραδιές παρουσιάσεων που διοργανώνουμε κάθε τόσο (βλ. Χρυσοστόμεια). Παρ' όλα αυτά αξίζει να το δει κανείς για να διαπιστώσει ιδίοις όμασι τι ακριβώς συμβαίνει κατά τη διάρκεια εκείνου του τρελού Σαββατοκύριακου.





Για το video αυτό χρησιμοποιήσαμε κατά κύριο λόγο πλάνα από ένα dvd-αφιέρωμα στο Φεστιβάλ - σε αυτά προσθέσαμε φωτογραφίες δικές μας και λίγα βίντεο που τραβήξαμε με ψηφιακή φωτογραφική μηχανή και τα συνδυάσαμε με μουσική που φέραμε από εκεί. Επομένως συγχωρήστε τις ερασιτεχνικές πινελιές στο μοντάζ... χαβαλέ κάνουμε..

Για όσους ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα για το Φεστιβάλ αυτό, το επίσημο site είναι http://www.guca.co.yu/ και οι ημερομηνίες για φέτος είναι 8-12 Αυγούστου.

Epik.

ΥΓ: Επειδή το ανέφερα και στο προηγούμενο post μου αλλά και στα comments, στο 1:46 μπορείτε να δείτε ένα τύπο που φοράει μια μπλούζα με τον Μλάντις (Ratko Mladic).
YΓ²: Link προς σχετικό post της trol (thanks Zouri). Δεν ήξερα ότι υπάρχει και ταινία για την Guča.

Kill the Mall

Μια μελαγχολική προσέγγιση στα εμπορικά κέντρα της παγκοσμιοποίησης από τον Marabou..

Κήλ δε Μωλ

Monday, May 14, 2007

Guča...Το Σερβικό Woodstock!

Σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι το προπέρσινο ανέμελο καλοκαίρι μου. Δεκαπέντε μέρες περιπλάνησης με τον συνοδοιπόρο Γιάννη στην Σερβία, τη Βοσνία και τα Σκόπια. Νιώθω μια μελαγχολία ορισμένες φορές γιατί, παρά τις προσπάθειές μου εδώ και 2 χρόνια, δεν έχω καταφέρει να μαζέψω φίλους και γνωστούς που θα μπορούσαν να «κολλήσουν» και να επαναλάβουμε όλοι μαζί εκείνη την βαλκανική κραιπάλη. Στα σκαριά είχα το απόλυτο road trip σε μεταπολεμικές γειτονιές, αμφισβητούμενες ονομασίες, φιλόξενους λαούς, κακοτράχαλους δρόμους και με τελικό προορισμό τη συγκέντρωση 200.000 ανθρώπων σε ένα χωριουδάκι στη νότια Σερβία. Μιλάω για την Guča και το φεστιβάλ με τα χάλκινα πνευστά που είναι γνωστό και ως Το Σερβικό Woodstock.

Για να προσανατολίσω όσους έχουν χάσει τη μπάλα με αυτά που έχουν συμβεί στην Βαλκανική χερσόνησο τα τελευταία 15 χρόνια, η Guča (Γκούτσα) βρίσκεται περίπου στο κέντρο του γεωγραφικού χώρου που σήμερα αποκαλούμε Σερβία. Πριν από μόλις δύο μήνες ήταν επίσης στο κέντρο της συνομοσπονδίας Σερβίας-Μαυροβουνίου ενώ ακόμα παλαιότερα, επί της πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβίας, η Guča μπορούσε να υπερηφανεύεται ότι βρισκόταν περίπου στο κέντρο. Έχοντας αυτά υπόψη δύσκολα θα χαθείτε. Ξεκινώντας οδικά από την Ελλάδα κατευθυνθείτε βόρεια και μετά τη Ναϊσσό (Νις) βόρειο-δυτικά προς την πόλη Čačak. Από εκείνες τις περιοχές θα μπορέσετε να δείτε τις πρώτες ορδές των μουσικόφιλων που οδεύουν προς το πανηγύρι. Κι αν δεν τις δείτε, σίγουρα θα τις ακούσετε.

Η Guča είναι ένα μικροσκοπικό σερβικό χωριό χαμένο στην οροσειρά Dragacevo, μέρος μια ευρύτερης περιοχής που θεωρείται από ορισμένους ως το λίκνο της σύγχρονης Σερβίας. Κάθε χρόνο τον Αύγουστο το πανηγύρι της Guča προσελκύει τον ασύλληπτο για το μέγεθός της αριθμό των 200.000 «προσκυνητών», οι οποίοι για μια εβδομάδα χορεύουν και πίνουν συνεχώς υπό τους εξαντλητικούς ρυθμούς των σερβικών τρομπετών. Οι περισσότεροι φθάνουν οδικώς, παρκάρουν σε μια από τις αλάνες που έχει οριοθετήσει ο αρκετά οργανωμένος δήμος και, στην καλύτερη περίπτωση, στήνουν τις σκηνές τους κάπου εκεί. Στην χειρότερη δεν ασχολούνται με το κεφάλαιο «στέγη-ύπνος» και πέφτουν αναίσθητοι σε κάποιον αγρό από όπου θα τους μαζέψει τα ξημερώματα κάποιο ασθενοφόρο. Βασικός κορμός της γιορτής είναι ο μουσικός διαγωνισμός τοπικών ορχηστρών χάλκινων πνευστών, όμως αυτό μοιάζει με την επίσημη αφορμή. Η βακχική σπονδή διαρκεί στην ουσία 7 ολόκληρες ημέρες με διάφορα οργανωμένα happenings (συναυλίες, πάρτυ, παρελάσεις) χωρίς βέβαια να ξεχνάει κανείς το κύριο συστατικό που κάνει το φεστιβάλ της Guča ξεχωριστό, τον αυθορμητισμό του κόσμου. Άλλωστε αυτός ο αυθορμητισμός έχει μια αμφίδρομη πορεία μεταξύ των μουσικών και των επισκεπτών. Δεν είναι λίγες οι φορές που οι παραδοσιακές μελώδιες των σερβικών τρομπονιών δίνουν τη θέση τους σε ένα πιο jazz αυτοσχεδιασμό. Ο ίδιος ο Miles Davies άλλωστε φέρεται να είχε δηλώσει επισκεπτόμενος την Guča ότι δεν μπορούσε να φανταστεί, πως μπορεί κάποιος να παίξει έτσι μια τρομπέτα.

Το χωριό της Guča έχει όλους κι όλους καμιά δεκαριά δρόμους. Τις ημέρες του φεστιβάλ όλοι οι δρόμοι αποκτούν πάγκους, ψησταριές, μικροπωλητές και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Από ηλικιωμένους που πουλούν τη ρακή της παραγωγής τους κατ’ ευθείαν από το βαρελάκι έτοιμο για κατανάλωση (με προσοχή παιδιά, βαράει!) μέχρι υπαίθρια μαγαζιά όπου μπορείς να αγοράσεις μπλουζάκια με τους «ήρωες» Κάρατζιτς και Μλάντιτς (σ.σ. εγκληματίες πολέμου κατά άλλους). Προσωπικά βρήκα ακαταμάχητα όλα τα κρεατικά που τσικνίζουν 24 ώρες το 24ωρο ενώ μάλλον καλό είναι και το βραστό με το λάχανο. Και τα δύο πάντως αποτελούν για την πλειονότητα των επισκεπτών μικρά διαλείμματα μπροστά στην αδιάκοπη ροή πάμφθηνης σερβικής μπύρας. Σε ένας μέρος όπου η μικρότερη ποσότητα που μπορείς να αγοράσεις είναι ένα pint, καταλήγεις τελικά στην καλύτερη value-for-money επιλογή των ατομικών 2λιτρων μπουκαλιών. Κι αν ζεσταθεί πριν την τελειώσεις, παίρνεις άλλη!

Το 95% των ανθρώπων που συρρέουν κάθε χρόνο στη Guča είναι κατά κύριο λόγο από την πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβία. Οι υπόλοιποι είναι ξένοι τουρίστες, κυρίως από τη Γαλλία. Μιας και το φεστιβάλ της Guča δεν είναι ευρέως γνωστό έξω από τα σύνορα της χώρας, το συναίσθημα που νιώθει κανείς όταν πρωτοφθάνει είναι παρόμοιο με εκείνο της ανακάλυψης μιας άγνωστης φυλής στη ζούγκλα του Αμαζονίου ή, για όσους δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα, της ανακάλυψης μιας ερημικής παραλίας. Όμως αυτή η κατάσταση δεν θα κρατήσει για πολύ. Ήδη, το φεστιβάλ είναι γεμάτο από σπόνσορες και η παλιά αυθεντικότητά του, για την οποία πολλοί μιλούν ακόμη, θεωρείται χαμένη. Είναι οι ίδιοι που θεωρούν τον βασικό πρεσβευτή αυτής της μουσικής διεθνώς, τον Goran Bregovic, ως προδότη γιατί εκχυδάισε τις μελωδίες και τις χρησιμοποίησε ως δικές του για εμπορικούς σκοπούς. Για έναν ξένο πάντως το φεστιβάλ της Guča παραμένει μια απίστευτη εμπειρία, όπου ξεφεύγεις για μερικές ημέρες και μόνον αργότερα συνειδητοποιείς ότι χόρευες επί ημέρες αγκαλιά με χιλιάδες άγνωστους ανθρώπους.

Και όταν πια ιδρώσεις αρκετά από τον χορό και το τραγούδι και έχεις πιει μια αξιοσέβαστη ποσότητα από τους αλκοολούχους χυμούς της σερβικής γης, θα κάτσεις επιτέλους στο βρώμικο πεζοδρόμιο εξουθενωμένος. Θα αγκαλιάσεις αυτόν που είναι δίπλα σου και θα νιώσεις ότι από την στιγμή που έφτασες σε αυτό το οροπέδιο δεν σταμάτησες να χαμογελάς. Δεν θα φταίει το υψόμετρο. Το βλέμμα θα είναι γλαρωμένο και θα κοιτά γύρω του το αλαλάζον πλήθος που εξακολουθεί να τραγουδά. Και τα αυτιά σου θα συνεχίσουν να βουίζουν. Όχι δεν βουίζουν, είναι οι φωνές και αυτά τα δαιμονισμένα χάλκινα πνευστά. Και οι ακούραστοι τρομπετίστες με τα απύθμενα πνευμόνια και την ανεξάντλητη πνοή τους. Τότε θα θυμηθείς αυτό που είχες δει κάπου γραμμένο. Το είχε πει ο Ρουμάνος ποιητής Νικίτα Στανέσκου. «Ο αέρας στην Σερβία δεν είναι για να αναπνέεις, αλλά για να τραγουδάς».

Και για να φυσάς το τρομπόνι, συλλογίστηκα.

Epikouros


ΥΓ: Προχθές για τα 8α Χρυσοστόμεια ετοίμασα με τον Γιάννη ένα βίντεο-παρουσίαση για όλα αυτά. Μόλις βρω λίγο χρόνο και το βγάλω σε μέση ανάλυση, έχει φύγει subito για YouTube και embed εδώ πέρα.

Sunday, May 13, 2007

Marketing μέσω YouTube

Διάβαζα προ ολίγου στη Wikipedia περί Viral Marketing, μια μέθοδο που χρησιμοιποιούν εταιρείες για να προωθήσουν προϊόντα τους. Η αρχή είναι ότι χρησιμοποιούν ένα ήδη υπάρχον κοινωνικό δίκτυο μέσω του οποίου κάνουν γνωστό το προϊόν. Στην προκειμένη περίπτωση το προϊόν είναι οι προπληρωμένες πιστωτικές κάρτες γνωστής τράπεζας και το κοινωνικό δίκτυο είναι το YouTube. Μπορεί σε πολλούς από εμάς όλα αυτά να προκαλούν μια οργουελιανή ανατριχίλα ("Μας περνούν κρυφά μηνύματα μέσω του YouTube οι πολυεθνικές;") όμως εγώ γέλασα αρκετά με μερικά από τα βιντεάκια της καμπάνιας. Παραθέτω τα δύο καλύτερα κατ' εμέ.

Τα πορτοφόλια που παίζουν Heavy Metal.



Το πορτοφόλι που χήρεψε.



Στο YouTube μπορείτε επίσης να δείτε Το Πορτοφόλι R'n'B, Το Πορτοφόλι Καραόκε, Το Πορτοφόλι που χορεύειε Ζεϊμπέκικο και Το Διλεπτάκι.

Saturday, May 12, 2007

Τα 8α Χρυσοσστόμεια είναι γεγονός

Τι ώραια που θα περάσουμε πάλι σήμερα. Τα 8α Χρυσοστόμεια τα αναμένω με μεγάλο ενδιαφέρον. Εκτιμώ οτι θα υπάρξουν πολλές παρουσιάσεις, δύο από αυτές σε βίντεο, καθώς και πολλά νέα πρόσωπα. Χθες κοιμήθηκα κατά τις 5, μοντάροντας με τον κολλητό μου το βίντεο πουα θα παρουσιάσουμε. Το Φεστιβάλ Παραδοσιακής Σερβικής Μουσικής (τρομπέτες και άλλα χάλκινα) στην Γκούτσα της Νότιας Σερβίας. Είχαμε πάει το 2005 και ακόμα, μόλις ακούσουμε τον παλμό ακόμη και του πιο ασήμαντου τρομπονιού, κοιταζόμαστε. Λίγο μελαγχολικά.

Epik.

ΥΓ: Τα Χρυσοστόμεια είναι βραδιές που διοργανώνει ένας φίλος (συν-επικουρούμενος και από εμένα) όπου μαζευόμαστε καμιά 30αριά άτομα, οι περισσότεροι άγνωστοι μεταξύ τους και όπου ορισμένοι παρουσιάζουν ένα θέμα που τους ενδιαφέρει. Ακολουθεί συζήτηση που, όχι σπάνια, καταλήγει σε θερμές αντιπαραθέσεις. Είναι αρκετά δημιουργικές βραδιές - τις προτιμώ και τις θυμάμαι. Όχι σαν τα Σάββατα που πνίγηκαν στην λήθη.

Για περισσότερες πληροφορίες και περιγραφές των προηγούμενων Χρυσοστομείων μπορείτε να επισκεφθείτε το σχετικό blog μας.

Friday, May 11, 2007

Οι αρχές περιμένουν νέο αιματηρό κτύπημα

Διάβαζα τον ΠΡΕΖΑ TV το πρωί και το εξώφυλλο της Καθημερινής ήρθε κι έδεσε.
Αντιγράφω φωτογραφία και λεζάντα από την Καθημερινή (11/05/07)


Τα περιπολικά παρκαρισμένα στην οδό Φιλελλήνων. Οι άνδρες της Ελληνικής Αστυνομίας αραγμένοι στο καφενείο πίνουν το φραπέ τους. Οι πολίτες ας κοιμούνται ήσυχοι.
Στην υγειά μας!

Ο Ιπ-πότης της Ασφάλτου

Ο Ντέιβιντ Χέισελχοφ ως Ιππότης της Ασφάλτου ήταν ένας από τους αγαπημένους μου ήρωες ως πιτσιρικάς. Δεν έχανα επεισόδιο. Θυμάμαι κάτι Χριστούγεννα που είχαν κάνει τρελό σαματά για να μου πάρουν οι γονείς μου μια μινιατούρα του ΚΙΤ. Έκατσα ως τα ξημερώματα και έπαιζα.




Τον Χέισελχοφ τον απομυθοποίησα νωρίς. Με το Baywatch. Μου φαινόταν πολύ γελοίος ο ρόλος του εκεί. Πριν λίγο σέρφαρα σε ένα site με διάφορα βίντεο και έπεσα πάνω σε ένα που δείχνει την τραγική κατάληξή του Χέισελχοφ. Εντελώς μεθυσμένος στο σπίτι του στο Λας Βέγκας, τον κινηματογραφεί η κόρη του προσπαθώντας να τον πείσει να σταματήσει το αλκοόλ. Ο Χέισελχοφ μετα βίας καταφέρνει να κρατήσει στα χέρια του ένα burger. Θα μου πεις "Γιατί ρε μαλάκα κι εσύ δεν πίνεις; Δεν μεθάς ποτέ;" ... Ναι το κάνω... όμως δεν είμαι αλκοολικός... και σίγουρα αν είχα κόρη θα το είχα κόψει προ πολλού...

Μου θύμισε πολλούς άλλους 'αστέρες' του Χόλιγουντ. Όλοι την ίδια ιστορία... στην ουσία ολομόναχοι το ρίχνουν στις καταχρήσεις. Πριν μερικούς μήνες η Αν Νικόλ Σμιθ. Η Μπρίτνευ Σπίαρς. Τώρα ήταν η σειρά του Ντέιβιντ. Στην υγειά μας!




Ουδείς άσφαλτος! ... που λέει και η Άντζελα Δημητρίου!

Thursday, May 10, 2007

Eurovision και Πολιτική

.

Διάβαζα πριν λίγο ένα άρθρο στο BΒC σχετικά με τη Eurovision. Παρουσίαζε τα αποτελέσματα μιας 12μηνης έρευνας σχετικά με το σκεπτικό που ψηφίζει ο κόσμος στον Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό Τραγουδιού. Βασικό συμπέρασμα ότι η πολιτική, λέει, δεν επηρρεάζει την ψηφοφορία.. (αντιγράφω μερικά κομμάτια από ένα παλιότερο, περσινό, post)


Πέρσι λοιπόν υπήρχαν μια σειρά από ψηφοφορίες που αποδεικνύουν το αντίθετο. Οι Σκανδιναβικές χώρες επαλήθευσαν την γεωγραφική και ψυχολογική απομόνωσή τους από την υπόλοιπη Ευρώπη, οι Γιουγκοσλαβικές μας έκαναν να αναρωτηθούμε γιατί αλληλοσκοτώνονταν τόσα χρόνια αφού αγαπιούνται τόσο, η Ανδόρα έδωσε το 12άρι στην Ισπανία επειδή για άλλη μια χρονιά δεν κατάφερε να το δώσει στην Καταλονία, οι πρώην Σοβιετικές χώρες έπαιξαν το «Ω Μαριάμ Μαριάμ» με τις ψήφους τους δίνοντας η μια στην άλλη τα καθιερωμένα πρώην συντροφικά κομπλιμέντα και η Κύπρος έμεινε πιστή στις επιταγές του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος. Και όταν ο Γκάνταλφ της ελληνικής ραδιοτηλεόρασης, Αλέξης Κωστάλας, κλήθηκε να δώσει το δικό μας «ντουζ πουάν», φοβήθηκα πραγματικά ότι από συνήθεια θα το έδινε στην μεγαλόνησο !!! (που όμως δεν είχε προκριθεί στον τελικό).


Η πολιτική όμως δεν είχε εισβάλλει στον Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό Τραγουδιού μόνο κατά την τελική ψηφοφορία αλλά, σε ορισμένες γωνιές της Ευρώπης, Eurovision σημαίνει Πολιτική από την αρχή της προετοιμασίας. Πριν από πολλά χρόνια οι Γερμανοί είχαν στείλει το τραγούδι Brandenburg Tor, που μιλούσε για την ενοποίηση των δύο Γερμανιών, ενώ πιο πρόσφατα η Ουκρανία έστειλε το δικό της τραγούδι σχετικά με την πορτοκαλί επανάσταση. Σαν να στέλναμε εμείς τη δεκαετία του ’80 το Carmina Burana. Πέρσι η Κύπρος είχε μια πρωτότυπη εμπειρία. Όταν η τραγουδίστρια της Κύπρου Ανέτ μετέβη στην Τουρκία για να προωθήσει το τραγούδι της, η κρατική τηλεόραση αρνήθηκε να την φιλοξενήσει καθώς έτσι θα αναγνώριζε εμμέσως την Κυπριακή Δημοκρατία. Το αποτέλεσμα ήταν η Ανέτ να επιδείξει τα φωνητικά της προσόντα μόνο σε ιδιωτικά κανάλια της γείτονος (που υπακούουν περισσότερο στο νόμο του χρήματος).


Το Κοσσυφοπέδιο είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. Η περιοχή αυτή, αποτέλεσμα τερατογένεσης με γονείς τις ΗΠΑ και τις διεθνείς γεωπολιτικές συνθήκες, αποτελεί θεωρητικά τμήμα της Σερβίας αλλά πρακτικά είναι ένα ημι-αυτόνομο προτεκτοράτο. Θεωρητικά λοιπόν οι τραγουδιστές από το Κοσσυφοπέδιο θα έπρεπε να μεταβούν στο Βελιγράδι για να διαγωνιστούν με τα υπόλοιπα σερβικά τραγούδια, όμως κάτι τέτοιο στην πράξη είναι αδύνατο. Και αυτό γιατί αφενός κανένας Σέρβος δεν θα επέτρεπε σε ένα αλβανόφωνο τραγούδι να τον εκπροσωπήσει, αλλά και αφετέρου κανένας Κοσοβάρος δεν θα ζητούσε την έγκριση του Βελιγραδίου γιατί κάτι τέτοιο θα νομιμοποιούσε την σερβική εξουσία στο Κοσσυφοπέδιο. Για αυτόν τον λόγο, οι τραγουδιστές από την πολύπαθη επαρχία, όπως το πιπινογκρουπάκι Flakareshat, πετάχτηκαν έως τα γειτονικά Τίρανα και έθεσαν την υποψηφιότητά τους υπό την σημαία της μητέρας Αλβανίας.


Η Σερβία όμως είχε πέρσι κι άλλον πονοκέφαλο, το μαυροβούνιο γκρουπάκι No Name. Πρόπερσι στο Κίεβο, κατά τη διάρκεια κάποιων πανηγυρισμών, οι τραγουδιστές είχαν τυλιχθεί με την σημαία του Μαυροβουνίου αντί της Σερβίας, κάτι που εκλήφθηκε από ορισμένους Σέρβους ως έμμεση υποστήριξη προς την ιδέα της ανεξαρτησίας του Μαυροβουνίου από τον χαλαρό συνασπισμό που διατηρεί με την Σερβία. Όταν λοιπόν στις 11 Μαρτίου, λίγες ώρες αφότου ο Μιλόσεβιτς βρέθηκε νεκρός στο κελί του, ψηφίστηκε στο Βελιγράδι ότι το ίδιο γκρουπ θα εκπροσωπούσε την Σερβία-Μαυροβούνιο στην Αθήνα, ξέσπασε σάλος. Το κοινό αντέδρασε ακραία πετώντας μπουκάλια και φωνάζοντας «Κλέφτες!». Αιτία, εκτός από το προπέρσινο παρατράγουδο, ήταν και το γεγονός ότι μερικές ώρες μετά την Eurovision στην Αθήνα οι Μαυροβούνιοι θα καλούνταν να ψηφίσουν σε δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της χώρας τους. Όπερ και εγένετο! Κάπως έτσι, η Σερβία αναγκάστηκε να αποσύρει τελικά την υποψηφιότητά της, προς χαρά βέβαια των υπόλοιπων πρώην γιουγκοσλαβικών χωρών που μοιράστηκαν τις ψήφους της. Και μιας που το δημοψήφισμα έδειξε τελικά ότι η πλειοψηφία των πολιτών του Μαυροβουνίου επιθυμούν μια ανεξάρτητη πορεία από τούδε και στο εξής, δεν θα ήταν διόλου παράξενο αν στο Ελσίνκι οι No Name βρίσκονταν φέτος αντιμέτωποι επί σκηνής με την ίδια την Σερβία. Κάτι που τελικά δεν συνέβη. Όπως είχε δηλώσει πέρσι ο Sabrija Vulic της τηλεόρασης του Μαυροβουνίου, «Η Γιουγκοσλαβία διαμελίσθηκε με τα όπλα, η Σερβία και το Μαυροβούνιο θα χωριστεί από τραγούδια».

Wednesday, May 09, 2007

Ένα αστέρι πεθαίνει



Το αστέρι που πέθανε ονομαζόταν SN 2006gy. Η έκρηξη κράτησε περίπου 70 ημέρες (δικές μας ηλιακές). Η μάζα του αστεριού ήταν περίπου 150 φορές μεγαλύτερη από τον ήλιο (τον δικό μας). Απέχει από εμάς 238 εκατομύρια έτη φωτός (σκεφτείτε λίγο πόσο είναι αυτό). Πρόκειται για την μεγαλύτερη αστρική έκρηξη που έχει καταγραφεί ποτέ.

Η χρησιμότητα αυτών των παρατηρήσεων είναι ότι το εν λόγω αστέρι είναι παρόμοιο με την Eta Carinae, ένα αστέρι που απέχει μόλις 7.500 έτη φωτός από τη Γη. Αν η Eta Carinae ακολουθήσει την πορεία του SN 2006gy, θα υπάρξει τόσο φως που εμείς, τα μικρά ανθρωπάκια αυτού του πολύχρωμου πλανήτη, θα μπορούμε να διαβάσουμε υπό την λάμψη της έκρηξης, η οποία θα είναι εμφανής ακόμα και το πρωί.

Σκεφτείτε τώρα όλα τα προβλήματα και τις στεναχώριες σας και συνειδητοποιήστε πόσο μικροί είμαστε...

Links:
NASA
BBC

Monday, May 07, 2007

Οι Σβάστικες στη Γερμανία

Εξήντα-δύο χρόνια μετά την πτώση του Γ’ Ράιχ η Γερμανία διατηρεί τα αντι-ναζιστικά αντανακλαστικά της που της προίκισε η έκβαση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η χρήση του συμβόλου της σβάστικας, παρόλο που πρόκειται στην ουσία για ένα σύμβολο αρχαιότατο, αποτελεί ένα θέμα-ταμπού και απαιτείται ειδική άδεια από το κράτος για τη χρήση της. Ταινίες όπως Η Πτώση, για παράδειγμα, αιτήθηκαν και έλαβαν έγκριση από το κράτος για τη χρήση της σβάστικας.

Δίπλα στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό του πάλαι ποτέ Ανατολικού Βερολίνου υπάρχει σήμερα μια υπαίθρια αγορά. Κάθε Κυριακή Γερμανοί παλαιοπώλες στήνουν τους πάγκους τους και διοργανώνουν το (ανατολικο)γερμανικό Γιουσουρούμ.


Όσοι από τους παλαιοπώλες πωλούν κειμήλια ή αντικείμενα από την εποχή της Ναζιστικής Γερμανίας, είναι αναγκασμένοι να κρύβουν τη σβάστικα με μικρά αυτοκόλλητα ώστε το σύμβολο αυτό να μην βρίσκεται σε δημόσια θεά. Ένας από αυτούς τους παλαιοπώλες είναι και ο εβραϊκής καταγωγής Καρλ Πρέτσελ. Τον συνάντησα πριν από ένα μήνα και του πήρα μια μίνι-συνέντευξη.


«Ο παππούς μου ήταν Εβραίος και εργαζόταν ως υποδηματοποιός. Έφτιαχνε μπότες για τον στρατό, τα Ες Ες. Μετά από πέντε χρόνια τον πήγαν στην Τρεμπλίνκα και πέθανε εκεί. Η Τρεμπλίνκα, ίσως γνωρίζεις, είναι ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης». Ο Καρλ Πρέτσελ κάνει αυτή τη δουλεία για περισσότερο από 15 χρόνια. Γνωρίζει καλά τη νομοθεσία και προσπαθεί να είναι νομοταγής. «Στη Γερμανία έχουμε ένα νόμο, η παράγραφος 686, η οποία λέει ότι όλα τα αντικείμενα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τον αγκυλωτό σταυρό, τα αντικείμενα των Ες-Ες, κλπ δεν μπορείς να τα έχεις σε δημόσια θέα, πρέπει να είναι καλυμμένα. Είναι για την προπαγάνδα. Ξέρεις, ίσως ο κόσμος να τα δει και να πει «Α, το θέλω αυτό!». Για αυτό είναι καλύτερα να είναι καλυμμένα».

Η αστυνομία πραγματοποιεί συχνά ελέγχους στις αγορές αυτές. Οι σβάστικες στα πάντα πρέπει να είναι καλυμμένες, ακόμη και στα γραμματόσημα αλλά και στα χρήματα εκείνης της εποχή». Αν ο παλαιοπώλης δεν τηρεί τους κανονισμούς τότε το πρόστιμο φθάνει τα 1.000 ευρώ και φιλοδωρείται και με μερικούς πόντους στο σχετικό point system.



Σύμφωνα με τον κ. Πρέτσελ, τον τελευταίο καιρό οι άνθρωποι που αγοράζουν αντίκες της ναζιστικής εποχής είναι νέοι. «Στη Γερμανία έχουμε ένα μεγάλο πρόβλημα, στα σχολεία δεν έχουμε πληροφορίες για εκείνη την εποχή. Οι νέοι άνθρωποι λένε «θέλω να τα δω αυτά», «θέλω περισσότερη ενημέρωση». Θέλω να ξέρω γιατί ο παππούς μου ή ο θείος μου ήταν κάτι για το οποίο τώρα χρειάζομαι άδεια να το δω».




Το δεύτερο μεγαλύτερο γκρουπ είναι οι ακροδεξιοί. Οι ‘φασίστες’ όπως τους αποκαλεί ο κ. Πρέτσελ. «Έχουμε πολλούς τέτοιους ανθρώπους. Πολλούς. Κάθε τόσο γίνονται περισσότεροι. Υπάρχει αρκετή δυσαρέσκεια στη χώρα, υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι χωρίς δουλειά και είναι εύκολο για τους ακροδεξιούς να προσελκύουν νέους ανθρώπους»..



Την τελευταία ερωταπάντηση σας την παραθέτω αυτούσια.
-Με την καταγωγή που έχετε και την ιστορία του παππού σας, πώς νιώθετε που τώρα εμπορεύεστε αυτά τα πράγματα;
Αυτό είναι ένα πολύ ιδιαίτερο συναίσθημα για εμένα. Ο παππούς μου έπρεπε να δουλέψει. Έφτιαχνε μπότες για τους αξιωματικούς μέχρι που πέθανε πέντε χρόνια μετά. Πιστεύω ότι έπρεπε να δουλέψει, έπρεπε, δεν μπορείς να πεις όχι. Έπρεπε να ζήσει. Εγώ έχω το ίδιο αίμα. Για εμένα, ο παλαιοπώλης είναι μια καλή δουλειά, άρα και εγώ την εξασκώ.

Epik.

ΥΓ: Τον περασμένο Σεπτέμβριο ένα τοπικό δικαστήριο της Στουτγκάρδης επιδίκασε πρόστιμο 3.500 ευρώ στον Jürgen Kamm επειδή έφτιαχνε διάφορα αντιναζιστικά logos και τα πουλούσε. Το παράπτωμά του ήταν ότι χρησιμοποιούσε τη σβάστικα χωρίς να έχει επίσημη άδεια. Ο Kamm υπέθετε ότι επειδή χρησιμοποιούσε το σύμβολο με υποτιμητικό τρόπο δεν θα χρειαζόταν ειδική άδεια. Τελικά, στις 15 Μαρτίου ένα άλλο δικαστήριο ακύρωσε το πρόστιμο.



Μέσα σε όλα αυτά πέτυχα στο Internet ένα group που υπογραμμίζει την ιστορικότητα του συμβόλου της σβάστικας και θέλει να απενεχοποιηθεί από το ναζιστικό παρελθόν. Το link εδώ.

Sunday, May 06, 2007

Η τσόντα του λαού

Τελικά τι έχει γίνει με την περίφημη απαγόρευση των πορνοταινιών στις εφημερίδες.. Πολύς ντόρος έγινε τις προάλλες. Καημός μεγάλος για τη Βραδυνή που πρωτοστατούσε στον αγώνα. Για λίγο χάθηκαν εκείνοι οι γυμνοί κώλοι που έμπαιναν πάντα μπροστά από την πιο ενδιαφέρουσα είδηση, ερεθίζοντας και εξοργίζοντας τον κάθε (Epikouro) λαθραναγνώστη στα περίπτερα. Πριν από λίγες ώρες είδα ένα trailer της εφημερίδας Το Καρφί όπου ο Κακαουνάκης διαφήμιζε ότι το κυριακάτικο φύλλο θα αναλύσει "Γιατί έκοψαν την Τσόντα του Λαού"!!!

Χθες πέρασα από ένα περίπτερο και κοντοστάθηκα, βάζελος γαρ, να δω τις αθλητικές ενόψει των δύο τελικών (ποδοσφαίρου και φάιναλ φορ). Η Αθλητική Ηχώ με καθήλωσε (όρθιο όπως ήμουν)... μαζί με τις δύο κούπες, έδινε στους φίλους του Παναθηναϊκού 6 (!!!) ταινίες πορνό!

Ήμαρτον ρε παιδιά! Περισσότερη ώρα χρειάζεται πλέον κανείς να δει όλες τις τσόντες που βάζετε παρά να διαβάσει την εφημερίδα σας. Σε λίγο καιρό με μερικά ευρώ θα αγοράζεις ολόκληρη τη φιλμογραφία του Ρόκο Σιφρέντι (Rocco Sifredi) και θα παίρνεις και μια εφημερίδα δώρο!

Epik.

ΥΓ1. Η ομαδάρα μας, μας χάρισε και ένα έβδομο πορνό το απόγευμα, σε απευθείας μετάδοση από τον Βόλο. 2-1 από την ΑΕΛ... Αν ο Μάντζιος ήταν εξίσου άστοχος ως πορνοστάρ, θα του πονούσε πιο πολύ!

ΥΓ2. Το Έθνος τι προσπαθεί να κάνει άραγε; Ψάχνει για κοτσύφια; Το κόκκινο σήμα με το Χ για τις τσόντες το χρησιμοποιεί τώρα για την πρόσθεση; Αν είναι έτσι να το εισάγουμε και στα νέα βιβλία του Δημοτικού!



Friday, May 04, 2007

Η μαύρη τρύπα της σύχρονης Ελλάδας

.
Μαύρη τρύπα είναι μια συγκέντρωση μάζας σημαντικά μεγάλης ώστε η δύναμη της βαρύτητας να μην επιτρέπει σε οτιδήποτε να ξεφεύγει από αυτή, παρά μόνο μέσω κβαντικής συμπεριφοράς. Το βαρυτικό πεδίο είναι τόσο δυνατό, ώστε η ταχύτητα διαφυγής κοντά του ξεπερνά την ταχύτητα του φωτός. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ότι τίποτα, ούτε καν το φως, δεν μπορεί να ξεφύγει από τη βαρύτητα της μαύρης τρύπας, εξ ου και η λέξη «μαύρη». Ο όρος μαύρη τρύπα είναι ευρύτατα διαδεδομένος, αν και δεν αναφέρεται σε τρύπα με τη συνήθη έννοια, αλλά σε μια περιοχή του χώρου από την οποία τίποτα δεν μπορεί να επιστρέψει.

Μία "μαύρη τρύπα" είναι το σημείο εκείνο του διαστήματος, όπου κάποτε υπήρχε ο 'πυρήνας ενός γιγάντιου άστρου'. Ένας πυρήνας που περιείχε περισσότερα υλικά από δυόμισι ηλιακές μάζες και ο οποίος στην τελική φάση της εξέλιξης του άστρου έχασε την πάλη του ενάντια στη βαρύτητα, με αποτέλεσμα τα υλικά του να καταρρεύσουν και να συμπιεστούν περισσότερο ακόμη και από τα υλικά ενός άστρου νετρονίων.

Αλληγορικά η μαύρη τρύπα είναι η σύγχρονη Ελλάδα. Ένα γιγάντιο άστρο που συρρικνώθηκε τόσο ώστε να τραβάει τα πάντα μέσα στον βούρκο του. Ακόμη και το φως...

Epik.

Το επεξηγηματικό κείμενο για τις μαύρες τρύπες είναι από την ελληνική Wikipedia. Η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι από τις πρώτες που τράβηξα με την καινούρια φωτογραφική μηχανή μου, μια Sony-α. Πρόκειται για τη λάμπα του δωματίου μου.


Thursday, May 03, 2007

Τελικά τι θέλουμε από την Τουρκία;


Είμαστε πολύ περίεργοι και προκατειλημένοι. Αυτό είναι το συμπέρασμά μου έπειτα από μερικές σκέψεις που έκαναν τις τελευταίες ημέρες, βλέποντας τις εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκων που διαδήλωναν σε Άγκυρα και Κωνσταντινούπολη. Τα περισσότερα ΜΜΕ παρουσίασαν τις διαδηλώσεις ως οργανωμένες από τον Στρατό (που μάλλον ισχύει a priori), εμφανίζοντας όμως το όλο κίνημα ως έξαρση του εθνικισμού. Χωρίς να λαμβάνουν υπόψη οτι ανάμεσά τους υπήρχαν και ομάδες ανθρώπων με, απλά, φιλελεύθερες ιδεολογίες, που αντιτίθενται στο πολιτικό Ισλάμ.

Παρατηρούσα επίσης πόσα blogs εδώ στην Ελλάδα και πόσα περισσότερα posts ασχολούνται (επιτίθενται) με τον κλήρο, την εκκλησία. Η αίσθηση ότι η Εκκλησία στην Ελλάδα πρέπει να αποκοπεί επιτέλους από το κράτος είναι διάχυτη στην blog κοινότητα αλλά και στον κεντροαριστερό Τύπο. Παρ' όλα αυτά βλέπουμε τα ίδια μέσα (για τα media μιλάω) να επιτίθενται στις διεργασίες που υφίσταται αυτόν τον καιρό η Τουρκία και η πολιτική της ζωή. Παρόλο που στην ουσία και στις δύο περιπτώσεις ο στόχος είναι ο ίδιος, το κοσμικό σύστημα.

Βλέπουμε λοιπόν στην Τουρκία ένα πολιτικό σύστημα το οποίο αντιδρά (με οδηγό τον Στρατό ο οποίος έχει αυτοανακηρυχθεί ως θεματοφύλακας του κοσμικού κράτους) στην επανείσοδο του Ισλάμ στην πολιτική σκηνή. Αυτό, υποστηρίζουν οι Στρατηγοί, θα συμβεί με το κόμμα του ισλαμιστή Ερντογάν το οποίο, μετά την πρωθυπουργία, θέλει και τη θέση της Προεδρίας. Απόλυτα θεμιτό αφού γίνεται δημοκρατικά.

Αυτό το θεωρούμε ως πραξικόπημα... ένα μεταμοντέρνο πραξικόπημα όπως μας αρέσει να λέμε από το 1997. Και είναι σίγουρα κατακριτέο ότι ο Στρατός, ένας θεσμός που δεν έχει εκλεγεί από τον λαό, επεμβαίνει και παίρνει τέτοιες πρωτοβουλίες. Όμως θα μπορούσε τελικά η Τουρκία να επιστρέψει στο θεοκρατικό πολιτικό σύστημα του 19ου αιώνα, με δημοκρατικούς τρόπους; Θα πρέπει να το ανεχτεί ο Στρατός; Θα πρέπει να παραμείνει με κάποιο τρόπο ένα παραθυράκι για δημοκρατική, πάλι, μετάβαση στο σημερινό κοσμικό καθεστώς; Και τι επιπτώσεις θα είχαν όλα αυτά στην Ελλάδα και στη συμβίωση των δύο χωρών;

epik.

Σε μερικά σημεία ομολογώ πως στο μυαλό μου ήρθε η περίπτωση του Χίτλερ, ο οποίος εγκαθίδρυσε το ανελεύθερο, εγκληματικό και απολυταρχικό του καθεστώς στην Γερμανία... μέσω εκλογών!

Tuesday, May 01, 2007

Καλή πρωκτομαγιά!


Η φωτογραφία από το meteo.gr

Αθήνα 01/05/07 - 20° C Συννεφιά



Κάνω ένα post από τη δουλειά για να αποδείξω τα άλματα προόδου που έχει κάνει το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα (ok ok... το ξέρω ότι έχει κάνει... πλάκα κάνω.. τρανή απόδειξη.. στο γραφείο τα καλαθάκια των αχρήστων είναι γεμάτα από χθες ... οι καθαρίστριες απεργούν!). Επίσης είδα λίγο τηλεόραση (ναι, πρωινάδικα..αφού τέτοια ώρα δεν έχει τίποτα άλλο).. έχω να πω ότι η Άνοιξη δεν μπαίνει με το ζόρι. Έβγαλε η Μενεγάκη τις 'γλάστρες' τις ημίγυμνες στην παραλία και πούντιασαν τα κακόμοιρα. Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου μάλλον είχε μιλήσει με τον Κολυδά προ ημέρων και είχε μεριμνήσει ώστε τα μοντέλα του να γδυθούν στα ζεστά σήμερα. Τους έβαλε και μερικά λουλουδιαστά φορεματάκια και... τσουουουουπ... να 'σου, μπήκε η Άνοιξη!

Το ξέρω είμαι υπερβολικός σε αυτά που ζητάω αλλά... πότε θα τους μιλήσει κανείς για την κλιματική αλλαγή και το global warming;

Το μετασοβιετικό κόμπλεξ


Το Ταλίνν το είχα επισκεφθεί το 1999. Θυμάμαι από τότε οτι οι Ρώσοι βρίσκονταν στο περιθώριο. Όχι μόνο στην Εσθονία αλλά και στις άλλες δύο Βαλτικές χώρες, τη Λιθουανία και τη Λετονία. Χιλιάδες Ρώσοι μετακόμισαν στις Βαλτικές αυτές περιοχές κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής Ένωσης. Κάποιος από εκεί μου είχε πει ότι πολλοί ήταν απλοί Ρώσοι που είχαν υπηρετήσει στις περιοχές αυτές και, χάρη σε έναν σοβιετικό νόμο, μπορούσες τότε να παραμείνεις εκεί που υπηρετούσες. Έκαναν οικογένειες και αυτές με τη σειρά τους κι άλλες οικογένειες. Η σημερινή γενιά είναι η τρίτη. Και ξαφνικά μερικά από αυτά τα κράτη σε αναγκάζουν να απαρνηθείς την ταυτότητά σου. Στη Λετονία, με το 40% (!!!) του πληθυσμού να είναι Ρώσοι, οι πολίτες έπρεπε πριν μερικά χρόνια (ίσως και τώρα, δεν είμαι σίγουρος αν τον ακύρωσαν τον νόμο) να δώσουν τεστ (λετονικής βεβαίως βεβαίως) γλωσσομάθειας για να θεωρηθούν επισήμως πολίτες και να έχουν ταυτότητα και διαβατήριο. Το μεγαλύτερο πρόβλημα το είχαν οι ηλικιωμένοι.

Στη Ρίγα θυμάμαι υπήρχε ένα μουσείο στο κέντρο που ήταν αφιερωμένο στα "40 χρόνια Σοβιετικής Κατοχής"!! Πώς λέμε γερμανικής κατοχής.. κάτι τέτοιο. Και βέβαια κυνηγήθηκαν πολλοί που τελικά κατέληξαν στα γκούλαγκ όμως το μουσείο αυτό ήταν αρκετά υπερβολικό στα επιχειρήματά του περι γενοκτονίας (sic).

Αυτό που γίνεται αυτές τις μέρες στην Εσθονία, με το Σοβιετικό μνημείο που οι αρχές αρχικά ήθελαν να εξαφανίσουν (και τελικά απλώς θα το μεταφέρουν στο στρατιωτικό νεκροταφείο της πόλης) είναι μέρος της προσέγγισης που συνεχίζουν να έχουν αυτά τα κράτη. Μπαίνω πολλές φορές στον πειρασμό, πριν τους κρίνω, να σκεφτώ τι θα γινόταν εδώ στην Ελλάδα.. και τρομάζω βεβαίως. Όμως κατά τη γνώμη μου, όταν ανεξαρτητοποιείσαι από μια κατοχή ή έναν δυνάστη πρέπει να δείχνεις με την ανοχή σου σε τέτοια θέματα την ανωτερότητά σου και να προβάλλεις τη μισαλλοδοξία σου για να αποδείξεις την ομοιότητα με τον προκάτοχό σου.