Monday, February 25, 2008

Κορυφαίος καφές!

Είμαι πλέον μέλος του Lodestar (για την έννοια της έκφρασης μπορείτε να ανατρέξετε στο σχετικό λήμμα της Wikipedia) κι εγώ, τα κατάφερα. Αν και αρχάριος και αγύμναστος, ξεκίνησα με φύο lodestarίτες να ανέβουμε την Πάρνηθα, από τους πρόποδές της στους Θρακομακεδόνες (από όπου προέρχεται και η προηγούμενη φωτογραφία...όχι δεν ήμουν εγώ ο παράνομος ερωτύλος!) μέχρι το Φλαμπούρι. Μετά από 2-2,5 ώρες ανάβαση φτάσαμε στην κορυφή, για να ακούσω την "κορυφαία" ατάκα από τον Marabou...

- Λοιπόν, τι λέτε; Καφέ κορυφής;

Ανοίγει το δερμάτινο νεσεσέρ, με διάφορα συμπράγκαλα, βγάζει το γκαζάκι, κάνει τα μαγικά του και σε 5 λεπτά πίναμε έναν καφεδάκο με θέα όλο το λεκανοπέδιο.



Μπορεί η κατάβαση να ήταν δύσκολη, μπορεί να είμαι ακόμα πιασμένος, μπορεί να πάγωσαν τα πόδια μου από το πολύ χιόνι που έφαγαν, όμως και μόνο για αυτόν τον καφέ κορυφής θα το ξανάκανα.

Περισσότερες φωτογραφίες εδώ.

Sunday, February 24, 2008

Παράνομοι Ερωτύλοι!

Στη μάντρα της τελευταίας (παράνομης; απέχει μόλις 5 μέτρα από την αρχή του μονοπατιού για το Φλαμπούρι) οικοδομής των Θρακομακεδόνων, στους πρόποδες της Πάρνηθας, ένα graffiti συμπυκνώνει έννοιες της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. Ο οικοπεδοφάγος κύριος "Ο νόμος είμαι εγώ"και τα αυθαίρετα, οι φυσιολάτρες, η αγένεια, τα παράνομα ζευγάρια, τα σκουπίδια που πετάμε ασυνείδητα όπου βρούμε, η εγωιστική αντίληψη "ήρθα μέσα στο δάσος, έχτισα και τώρα προσέχω μόνο τον χώρο μου χωρίς να με νοιάζει το περιβάλλον" και άλλα πολλά (βρείτε τα μόνοι σας).

Tuesday, February 19, 2008

Κάστρο... στην άμμο


Για όσους (ισπανόφωνους) πιστούς ενδιαφέρονται, ιδού το γράμμα του Φιντέλ Κάστρο με το οποίο ανακοίνωσε και επισήμως το τέλος της προεδρίας του.

Δημοσιεύθηκε από την εφημερίδα Granma, το επίσημο όργανο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κούβας. Η εξουσία του επαναστατικού καθεστώτος κληροδοτήθηκε στον αδερφό του Φιντέλ, Ραούλ Κάστρο. Μια διόλου επαναστατική πράξη.

Υπήρχε ένα ανέκδοτο (πριν αρρωστήσει βαριά ο Κομμαντάντε Κάστρο)... Ο Κάστρο ήταν στο νοσοκομείο, βαριά άρρωστος. Τα νέα διαδόθηκαν. Ο κόσμος ξαφνικά πίστεψε ότι θα άλλαζε το καθεστώς, ότι θα γινόταν λίγο πιο δημοκρατικό. Όμως ο Κάστρο ήταν ακόμη ζωντανός. Μαζεύτηκαν λοιπόν έξω από την κατοικία του. Άρχιζαν να φωνάζουν. Ο όχλος μετατράπηκε σε διαδήλωση. Ο Κάστρο άκουσε τις φωνές και ρώτησε τους συνεργάτες του "Τι συμβαίνει;". Αυτοί, κατακίτρινοι, χωρίς να ξέρουν τι να του πουν, έψαξαν για μια καλή δικαιολογία. "Ό κόσμος φωνάζει για εσένα αρχηγέ. Σε αγαπάνε. Ήρθαν να σε αποχαιρετήσουν". Και λέει τότε ο Κάστρο: "Γιατί; Ποιος φεύγει;"

Monday, February 18, 2008

Χιόνι... χιόνι Λευκό, για Γκρίζα διαφήμιση

Έλεος με αυτόν τον χιονιά! Βαρέθηκα να ακούω για το Έλεος του Χιονιά (αλήθεια έχει έλεος αυτός ο χιονιάς;), για ακραία καιρικά φαινόμενα και @@ μάντολες. Το μοναδικό θετικό της χθεσινής χιονόπτωσης ήταν η ωραία εικόνα του λευκού (μην χαίρεστε κουφάλες, έρχεται και το γκρίζο σε λίγο).

Συντόνισα την τηλεόρασή μου σε μια συχνότητα που δεν έχει καταληφθεί μέχρι τώρα ούτε από "τρομοκράτες" (βλ. δελτία ειδήσεων, τακτικά ή έκτακτα), ούτε από πορνογράφους. Για να βλέπω τα δικά μου χιονάκια...


Αφήστε που έχω σχεδόν σιχαθεί οτιδήποτε μπορεί να έχει σχέση με χιόνι. Θυμήθηκα κάτι σατυρικές φωτογραφίες που έδειχναν τη Χιονάτη να βιάζεται (ή μήπως της άρεσε; δεν είμαι σίγουρος για αυτό!).


Γύρισα πριν μια εβδομάδα από τη Ρωσία και, πιστέψτε με, το κρύο, το χιόνι και ο παγετός ήταν πολύ χειρότερος. Δεν έχω σταματήσει να το σκέφτομαι σήμερα αυτό - γιατί να αντιδρούμε τόσο υπερβολικά;


Και... γιατί όταν οι άλλοι μιλούν για Λευκό Κλοιό εμένα πάει αλλού το μυαλό μου;


Βρε, λέτε να ευθύνεται η Renault για όλα αυτά;